SPOILED NEWS

Πρώτες μέρες με το μωρό στο σπίτι… (PART I)

Mανταλένα Μαρία Διαμαντή

Τις πρώτες μέρες της νέας χρονιάς, μια πολυαγαπημένη παιδική μου φίλη έγινε για πρώτη φορά μανούλα. Ο ερχομός της κορούλας της και οι πρώτες της εντυπώσεις από αυτή την σπουδαία αλλαγή στη ζωή της, με γύρισαν τριάμιση χρόνια πίσω… Τότε που ήρθε στον κόσμο το δικό μου πρώτο παιδάκι και ξεκίνησε ένα νέο, σπουδαίο κεφάλαιο στη ζωή μου.

Επιστρέφεις με το μωρό σου στο σπίτι και τότε είναι που συνειδητοποιείς πως τίποτα δεν είναι όπως πριν… Κάπου εκεί, κάνει την εμφάνισή της η αληθινή ένταση των όσων συμβαίνουν, από τη στιγμή που αυτό το νέο πλασματάκι ήρθε για να μείνει…

 

Το πρώτο χρονικό διάστημα μέχρι να συντονιστώ λίγο με το άκρως απαιτητικό ωράριο του μωρού μου, θα έλεγα πως εξαντλήθηκα. Κάθε μαμά μπορεί να καταλάβει τί εννοώ. Το αδιάκοπο ξενύχτι με είχε ισοπεδώσει.  Αυτή η νύστα, η αυπνία μου ήταν ειλικρινά πρωτοφανής. Να σχολιάσω δε τις απορίες που είχα;! Από το μυαλό μου γινόταν μια αδιάκοπη, μια διαρκής παρέλαση από απορίες κι ανησυχίες για ότι αφορούσε το “μικρό μου πρίγκιπα”.

Κάθε πότε θα τον αλλάζω; Θα τον ταίζω κάθε 2,5 ώρες αφού τελειώσει το γεύμα του; Και αν δε ρευτεί, για πόση ώρα θα τον κρατάω στην αγκαλιά μου; Κι αν τον βάλω για ύπνο χωρίς να έχει ρευτεί, μπορεί να πάθει κάτι; Kι αν κοιμάται θα τον ξυπνάω να τον ταίσω; Κι όταν τον έχω ταίσει, τον έχω αλλάξει, και συνεχίζει να κλαίει μήπως πονάει από κολικούς; Κι ο αφαλός του πότε θα πέσει και πώς θα γίνει να μην τον βρέξω όταν κάνω μπάνιο το μωρό μου; Ότι κάνω, το κάνω καλά; Eίναι άραγε ευχαριστημένο το μωρό μου από τη φροντίδα μου; Eίμαι καλή μαμά; Και πολλά πολλά ακόμα, αμέτρητα ερωτήματα έκαναν την εμφάνισή τους στο απόλυτα μπερδεμένο με διαπιστευτήρια, μυαλό μου…

Εγώ, η Μανταλένα, δεν υπήρχα πουθενά. Τί εννοώ; Σε απόλυτη προτεραιότητα ήταν οι ανάγκες του μωρού μου. Τον πρώτο ενάμιση μήνα δεν κοιμόμουν σχεδόν καθόλου. Αν σου λένε “Μα δεν κοιμάσαι; Χαλάρωσε κι αποκοιμήσου όταν κοιμάται το μωρό σου..” αγνόησέ τους. Κάνε πως δεν άκουσες. Μα πώς γλυκειά μου να αποκοιμηθείς, όταν έχεις τόσες έννοιες στο κεφάλι σου γι’αυτή τη νέα απαιτητική ζωούλα; Aφού ξέρουμε καλά πως στο μυαλό της κάθε μαμάς επικρατεί αγωνία, φόβος για το παραμικρό. Αναρωτιέσαι αν είναι καλά, αν αναπνέει κι ακόμα όταν δεις πως είναι εντάξει, την επόμενη στιγμή πάλι θα αναρωτηθείς και θα ξαναελέγξεις. Κι αν αποκοιμηθείς και του συμβεί κάτι; Όλα τα παραπάνω μπορεί να φαίνονται τόσο υπερβολικά αλλά είναι τόσο αληθινά!

Αν είσαι τυχερή κι ο μπαμπάς του νεογέννητου ξαγρυπνά μαζί σου, τότε η ευθύνη μοιράζεται σε σημαντικά μεγάλο βαθμό. Ακόμα κι αν έχεις κάποιο άλλο δικό σου άνθρωπο να σε βοηθήσει, όπως τη μαμά σου, ή την αδελφή σου τότε πάλι δεν έχεις λόγο να διαμαρτύρεσαι συνέχεια. Αν για οποιοδήποτε λόγο, περνάς αυτή τη σημαντική περίοδο της ζωής σου μόνη σου, τότε άντλησε δύναμη από τον ίδιο σου τον εαυτό! Στηρίξου στις δυνάμεις σου και θα δεις τί υπέροχα που θα νοιώσεις όταν περάσει ο πρώτος καιρός και συνειδητοποιήσεις πως τα κατάφερες τελικά! Κι ας φαίνονταν όλα τόσο πολύπλοκα.

Ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως παίζουν με τα όρια σου, ακόμα κι αν χάνεις την υπομονή σου, ακόμα κι αν νοιώθεις πως χρειάζεσαι τουλάχιστον έξι χέρια για να ανταπεξέλθεις στο μεγάλωμά του μωρού σου… Είσαι μαμά τώρα πια και θα τα καταφέρεις!

Όταν όλα σου φαίνονται βουνό, τότε αφέσου να αισθανθείς όλα τα πρωτόγνωρα “δώρα” που σου έφερε αυτή η νέα ζωούλα.

Γυρίζω στο παρελθόν, λοιπόν, τότε που ο γιος μου ήταν βρέφος ακόμα…

 

“Κοιτάζοντάς τον να κοιμάται αγγελικά δίπλα μου, νοιώθω με όλες μου τις αισθήσεις μια καινούργια αγάπη, διαφορετική. Μια αγάπη δίχως όρους, μια αγάπη ύψιστη, ένα ειδύλλιο μαμάς-γιου που κρύβει τη μεγαλύτερη αλήθεια που υπάρχει. Από τη στιγμή που κράτησα το γιο μου στην αγκαλιά μου νοιώθω πως ανασαίνω από την ανάσα του, πως ζω για εκείνον. Ναι είμαι ολοκληρωτικά αφοσιωμένη κι ‘ερωτευμένη’ με το γιο μου. Αυτή τη φορά όμως, σ’αυτόν τον ‘έρωτα’, αφήνομαι να με συνεπάρουν τα συναισθήματά μου χωρίς δεύτερες σκέψεις. Γιατί δεν υπάρχει καμία περίπτωση να νοιώσω προδομένη. Γιατί το δικό μας ‘ειδύλλιο’ – αυτό της μάνας-γιου δεν τελειώνει ποτέ.

Καθώς προσεύχομαι για εκείνον την ώρα που κοιμάται ανενόχλητος στην κούνια του, στο μυαλό μου, η μία σκέψη διαδέχεται την άλλη. Εύχομαι να μπορέσω να του προσφέρω όλα όσα χρειάζεται για να γίνει ένας σωστός άνθρωπος. Να γίνει καλλιεργημένος, δυνατός, ρωμαλέος και να κυνηγήσει τα όνειρά του. Να ταξιδέψει, να τολμήσει στη ζωή του, να γευτεί τις χαρές της. Κι εγώ θα κάνω ότι μπορώ για να δαμάσω και να πλάσω τον χαρακτήρα του που θα τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή.

 Πάνω απ’όλα, θέλω να είναι γερός, καλότυχος και να περιβάλλεται από ανθρώπους που τον αγαπούν, που θα είναι δίπλα του ότι και να γίνει.”

 

 

Θέλεις να ψωνίσεις second hand; Έλα στο Style your life!

Style your life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: